Wat we missen als we de stilte vullen

Morgen is het zover. Dan openen we de Week tegen Eenzaamheid in Eindhoven met een netwerkbijeenkomst die wij samen met de gemeente organiseren. Een mooi moment, een moment om stil te staan bij eenzaamheid en een week lang extra aandacht te geven aan dit probleem. Dat is nodig. De cijfers rond eenzaamheid zijn alarmerend. Ongeveer de helft van de volwassen Nederlanders voelt zich eenzaam (46,2% bron Een tegen Eenzaamheid).

Wat we liever niet zien

Eenzaamheid is iets dat we misschien soms liever niet zien. We hebben het liever over verbinding, over samen en over meedoen. Begrijpelijk, want dat is een stuk positiever. Toch is het ook belangrijk om aandacht te (blijven) houden voor de pijnlijke realiteit. Er zijn zo ontzettend veel mensen die buiten de boot vallen. 

De man die onlangs zijn vrouw verloren heeft. De student die in een nieuwe, onbekende stad gaat studeren. Iemand met autisme die maar moeilijk zijn plek kan vinden in de maatschappij. Iemand die verliefd wordt op iemand van hetzelfde geslacht, maar bang is om dat thuis te vertellen.

Eenzaamheid heeft geen gezicht, geen geslacht… Geen uiterlijk. Je ziet het niet aan de buitenkant. Dat maakt het ironisch genoeg soms makkelijk om het over het hoofd te zien. 

Verhalen die nog niet af zijn

Tijdens de netwerkbijeenkomst is ons doel om de pijnlijke realiteit te treffen. Om verhalen op te zoeken die nog niet af zijn, die nog geen goed einde kennen. Mensen die zoekende zijn, die hun weg nog moeten vinden. En nu zou je misschien denken dat dit over de ander gaat, maar misschien gaat dit ook wel over jou. Over jou als inwoner, als professional. Als mens.

Het hoeft daarom ook geen perfecte bijeenkomst te zijn. Het moet wel stof tot nadenken bieden.

Luisteren naar de stilte

Daarom openen we de bijeenkomst morgen met The Sound of Silence van Simon & Garfunkel. Een nummer dat voor mij laat voelen hoe je omringd kunt zijn door mensen en je toch ongehoord kunt voelen.

Misschien is dat waar we morgen mee moeten beginnen: even stil worden. Luisteren naar verhalen die nog geen goed einde hebben. Naar wat iemand zegt, maar ook naar wat iemand niet durft te zeggen. En misschien naar iets wat we bij onszelf herkennen.

Want als we die stilte meteen vullen met mooie woorden, horen we misschien niet wat ze ons probeert te vertellen.